Στατιστικές Μέθοδοι και Ανάλυση Ισχύος
Στατιστική Μεθοδολογία
Η περιγραφική ανάλυση των τιμών ST2 περιλάμβανε τον υπολογισμό της ελάχιστης και μέγιστης τιμής, της διαμέσου, του 25ου και 75ου εκατοστημορίου, της μέσης τιμής και της τυπικής απόκλισης για καθεμία από τις τέσσερις ομάδες:
- υγιείς,
- ασθενείς με διαστολική δυσλειτουργία αριστερής κοιλίας χωρίς σακχαρώδη διαβήτη,
- ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη χωρίς διαστολική δυσλειτουργία αριστερής κοιλίας,
- ασθενείς με διαστολική δυσλειτουργία αριστερής κοιλίας και σακχαρώδη διαβήτη.
Η κατανομή των τιμών παρουσιάστηκε επίσης με boxplot.
Η υπόθεση κανονικότητας ελέγχθηκε με τον Shapiro–Wilk, καθώς το μέγεθος κάθε επιμέρους ομάδας ήταν μικρότερο ή ίσο με 50. Ο έλεγχος ομοιογένειας διακυμάνσεων πραγματοποιήθηκε με το Levene test και δεν έδειξε στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων.
Επειδή δεν πληρούνταν πλήρως οι προϋποθέσεις κανονικότητας, χρησιμοποιήθηκε ο μη παραμετρικός έλεγχος Kruskal–Wallis για τη σύγκριση των τεσσάρων ομάδων. Ως μέτρο μεγέθους επίδρασης χρησιμοποιήθηκε το η² (eta squared).
Για τις επιμέρους συγκρίσεις μεταξύ των ομάδων χρησιμοποιήθηκε ο Mann–Whitney U, με διόρθωση του σφάλματος Τύπου Ι μέσω της μεθόδου Holm–Bonferroni. Το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε σε p < 0,05.
Περιγραφικά Αποτελέσματα
Οι διάμεσες τιμές ST2 ήταν:
Υγιείς: 8,33
Διαστολική δυσλειτουργία χωρίς διαβήτη: 9,81
Διαβήτης χωρίς διαστολική δυσλειτουργία: 11,66
Διαστολική δυσλειτουργία με διαβήτη: 12,99
Η υψηλότερη μέση τιμή ST2 παρατηρήθηκε επίσης στην ομάδα με συνύπαρξη διαστολικής δυσλειτουργίας και σακχαρώδη διαβήτη, με μέση τιμή 14,97 ± 5,23.
Έλεγχος Κανονικότητας
Κανονική κατανομή των τιμών ST2 διαπιστώθηκε μόνο:
στην ομάδα με διαστολική δυσλειτουργία χωρίς διαβήτη (p = 0,148) και στην ομάδα με διαβήτη χωρίς διαστολική δυσλειτουργία (p = 0,223).
Αντίθετα, οι υγιείς και οι ασθενείς με ταυτόχρονη διαστολική δυσλειτουργία και διαβήτη δεν εμφάνισαν κανονική κατανομή.
Σύγκριση των Τεσσάρων Ομάδων
Ο έλεγχος Kruskal–Wallis έδειξε ότι υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις τιμές ST2 μεταξύ των τεσσάρων ομάδων (p < 0,001).
Το μέγεθος επίδρασης υπολογίστηκε σε περίπου η² = 0,105, υποδηλώνοντας μικρού έως μέτριου μεγέθους σχέση μεταξύ της ομάδας ασθενών και των τιμών ST2.
Post Hoc Συγκρίσεις
Μετά τη διόρθωση Holm–Bonferroni, η ομάδα με διαστολική δυσλειτουργία και σακχαρώδη διαβήτη παρουσίασε σημαντικά υψηλότερες τιμές ST2 σε σχέση με:
τους υγιείς (p < 0,001),
την ομάδα με διαστολική δυσλειτουργία χωρίς διαβήτη (p < 0,001),
και την ομάδα με διαβήτη χωρίς διαστολική δυσλειτουργία (p = 0,004).
Σημαντική διαφορά παρατηρήθηκε επίσης μεταξύ υγιών και ασθενών με διαβήτη χωρίς διαστολική δυσλειτουργία.
Ανάλυση Στατιστικής Ισχύος
Πραγματοποιήθηκε post hoc power analysis με το λογισμικό G*Power.
Χρησιμοποιήθηκαν:
α = 0,05
Cohen’s f = 0,34
η² = 0,105
συνολικό δείγμα = 147
4 ομάδες
Η επιτευχθείσα στατιστική ισχύς ήταν:
Power = 0,9418, δηλαδή περίπου 94%.
Η τιμή αυτή υποδηλώνει υψηλή πιθανότητα ανίχνευσης μιας πραγματικής διαφοράς αντίστοιχου μεγέθους μεταξύ των ομάδων.
Συμπέρασμα
Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα επίπεδα ST2 διαφοροποιούνται σημαντικά μεταξύ των τεσσάρων ομάδων. Οι υψηλότερες τιμές παρατηρούνται στους ασθενείς που παρουσιάζουν ταυτόχρονα διαστολική δυσλειτουργία αριστερής κοιλίας και σακχαρώδη διαβήτη.
Παράλληλα, η ανάλυση ισχύος έδειξε υψηλή επιτευχθείσα ισχύ περίπου 94%, γεγονός που υποστηρίζει ότι το διαθέσιμο δείγμα είχε επαρκή στατιστική ικανότητα για την ανίχνευση της παρατηρούμενης συνολικής διαφοράς.
Μια σύγχρονη επισήμανση είναι ότι η post hoc power analysis σήμερα θεωρείται λιγότερο πληροφοριακή από την αναφορά του effect size και των confidence intervals. Για επιστημονική δημοσίευση θα ήταν προτιμότερο να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στο η², στα διαστήματα εμπιστοσύνης και στις διορθωμένες post hoc συγκρίσεις